Anne van Veen schrijft haar vader Herman iets verdrietigs

Bijgewerkt op 25 oktober 2024

Het Gender Rebels-team deelt een fragment uit het boek 'Van huis uit' (2023), waarin Anne van Veen en haar vader Herman elkaar liefdevol geschreven stukken uitwisselen. Het verhaal behandelt het verdriet dat Anne en haar vrouw voelden toen zij een lotgenote ontmoetten die voor transitie koos.

Absoluut (II)

Een zomerscène speelt zich af op een tuinier wanneer een bakkersbusje arriveert. Anne en haar vrouw zien een jong, androgyn uitziend meisje dat het busje bestuurt. Ze herkennen iets van zichzelf in haar verschijning en voelen warme herkenning. Zij spreken met haar over haar zomerbaantje bij de bakkerij en ontdekken dat zij gaat studeren in Bos- en natuurbeheer in Wageningen.

Waarneming van transitie

Halverwege het gesprek merken Anne en haar vrouw iets op: er zit een breuk in haar stem, het keelgeluid schiet van laag naar hoog. Zij realiseren zich dat het meisje in transitie is. Die waarneming roept sterke emoties op tijdens de terugreis.

Het verdriet

De volgende dag bespreken zij hun gevoelens uitgebreid. Anne schrijft: 'blééf ze maar een meisje zoals wij, pap.' Zij voelt het verlies van leeftijdsgenoten die dezelfde identiteit delen. Anne reflecteert dat veel jongensachtig uitziende meisjes jongens worden, wat voor haar voelt als een verlies van gemeenschap.

Kritische gedachte

Anne sluit af met een observatie van een emeritus genderstudies-hoogleraar: mensen lijken geslacht te koppelen aan seksuele geaardheid, wat leidt tot transities. Zij vraagt haar vader om begrip voor deze verwarring.

Boekgegevens

Van huis uit. Gedachten tussen vader en dochter — Uitgeverij Thomas Rap (2023), 224 pagina's.